خانه / غذاهای ایرانی / طرز تهیه شیر برنج انبه مخصوص افطار

طرز تهیه شیر برنج انبه مخصوص افطار

anbe

شاید با شنیدن شیر برنج انبه کمی تعجب کرده باشید اما واقعا درست شنیده اید شیربرنج انبه یک خوراک خوشمزه می باشد که مخصوص سفره افطار است و امروز در سایت آموزش آشپزی فست فود قصد داریم تا طرز تهیه این شیر برنج بسیار خوشمزه را برای شما عزیزان شرح دهیم.

 

مواد لازم برای تهیه شیربرنج انبه :

  1. کره      دو و نیم قاشق غذاخوری
  2. چوب دارچین     یک تکه
  3.  شکر     3 قاشق غذاخوری
  4.  انبه پوست شده و خرد شده      یک عدد رسیده
  5. روغن مایع     یک قاشق غذاخوری
  6. برنج     یک پیمانه
  7. شیر     یک پیمانه
  8. شیرعسل     یک و نیم پیمانه
  9. پوست لیمو     یک عدد
  10. پودر جوزهندی     کمی

طرز تهیه شیر برنج انبه :

کره را در قابلمه ای ذوب کنید.
چوب دارچین و یک قاشق غذاخوری شکر را اضافه کنید و هم بزنید.
انبه تکه شده را اضافه کنید و هم بزنید تا کاراملی شود. سپس تکه های انبه را در بیاورید اما چوب دارچین را در نیاورید.

در همان قابلمه روغن را اضافه کنید و برنج را در آن تفت دهید.
شیر، شیر عسل، پوست لیمو و بقیه شکر را به آن اضافه کنید و پس از جوش آمدن حرارت را کم کنید و بگذارید به مدت 20 دقیقه روی حرارت بپزد. پس از پخت، پودر جوزهندی را به آن اضافه کنید و از روی حرارت بردارید.
نصف انبه را به قابلمه اضافه و با هم مخلوط کنید.
بگذارید شیربرنج در یخچال سرد شود. قبل از سرو با بقیه تکه های انبه تزیین کنید.

 

 

اطلاعاتی مفید در رابطه با انبه

 

06-mangoes

انبه (نام علمی:Mangifera) میوه‌ای گرمسیری و گیاه آن از سردههای تیرهٔ پسته‌ایان است. خاستگاه انبه شبه جزیرهٔ هند، پاکستان، بنگلادش و آسیای جنوب‌شرقی است. این درخت امروزه در بسیاری از کشورهای گرمسیری پرورش داده شده و در سراسر دنیا صادر می‌شود. میوهٔ انبه علاوه بر مصرف خوراکی، آشپزی و آب‌میوه‌گیری، به عنوان طعم‌دهنده، رنگ‌دهنده و عطر کاربرد دارد. برگ‌های درخت انبه نیز مورد استفاده‌های زینتی قرار می‌گیرد.

 

مشخصات

درخت انبه قد بلندی دارد و ممکن است به ۳۵ تا ۴۰ متر برسد. قطر قسمت شاخ و برگ‌دار آن نیز می‌تواند به ۱۰ متر برسد. عمر این درخت طولانی است و برخی از درخت‌های انبه با وجود ۳۰۰ سال سن هنوز میوه می‌دهند.

رنگ برگ‌های درخت انبه در ابتدا و پس از جوانه زدن نارنجی مایل به صورتی است، که با گذشت زمان به رنگ قرمز تیره، و سپس سبز تیره در می‌آید. شکوفه‌های انبه کوچک و سفیدرنگ به صورت خوشه‌های ۱۰ تا ۴۰ سانتی‌متری هستند. هر شکوفه ۵ گلبرگ، ۵ کاسبرگ و ۵ پرچم دارد، و رایحه‌ای همچون موگهٔ بهار دارد.

رسیدن میوه‌ها حدود ۳ تا ۶ ماه طول می‌کشد. وزن انبه‌ها می‌تواند بین ۵۰۰ گرم تا ۲٫۵ کیلوگرم باشد. رنگ و اندازهٔ انبه‌های رسیده با توجه به محیط و نور متغیر است. میوهٔ رسیده می‌تواند زرد، نارنجی، قرمز یا سبز باشد. به هنگام رسیدن میوه‌ها بوی شیرهٔ ملایمی می‌دهند و با فشار ملایمی فرو می‌روند. در وسط میوه هستهٔ درشتی است که با توجه به نوع درخت می‌تواند صاف یا دارای رشته و فیبرهایی در گوشت میوه باشد. گوشت میوه به رنگ زرد تیره و شیرین است. طعم انبه‌ها با توجه به گونه‌شان بسیار متفاوت است. به علاوه، با توجه به نوع میوه یا این که بیش از حد رسیده باشد، گوشت آن می‌تواند صاف یا رشته‌رشته‌ای باشد.

 

پرورش

درخت انبه از هزاران سال پیش در شبه‌جزیرهٔ هند پرورش داده می‌شد و بین قرن پنجم و چهارم پیش از میلاد به آسیای شرقی رسید. از سدهٔ دهم میلادی، انبه توسط اعراب به شرق آفریقا، و سپس به برزیل، کارائیب و مکزیک برده شد.

امروزه یک‌دوم کل محصولات انبه به کشور هند تعلق دارد. علاوه بر این کشور، انبه در آمریکای شمالی، مرکزی، جنوبی، کارائیب، جنوب و مرکز آفریقا، استرالیا، چین، پاکستان و آسیای جنوب‌شرقی پرورش داده می‌شود. این گیاه به آسانی پرورش داده می‌شود.

با وجود این که هند بزرگ‌ترین تولیدکنندهٔ انبه در جهان است، کمتر از یک‌درصد از صادرات جهانی را به خود اختصاص می‌دهد. در سال ۲۰۰۴، تولید جهانی انبه ۲۶٫۳ میلیون تن بود، و به این ترتیب رتبهٔ ششم را در تولیدات جهانی میوه به خود اختصاص داد (پس از موز، انگور، پرتقال، سیب و موز سبز). ۸۹ کشور تولیدکنندهٔ انبه هستند.

 

انبه در ایران

بیشترین سطح زیر کشت انبه در ایران به استان هرمزگان اختصاص دارد. انبه در ایران در سواحل دریای عمان، مناطق راسک، سرباز، قصرقند، نیک شهر، دشتیاری وچابهار در سیستان و بلوچستان وهمچنین در استان هرمزگان در شهرستانهای میناب، رودان، بندرعباس وحومه آن وجاسک کشت شده است، در شهرستان حاجی آباد هرمزگان نیز درختان انبه بارور یافت می‌شوند. قدمت کشت این درخت در استان هرمزگان به بیش از ۳۰۰ سال می‌رسد، انبه همچنین در استان کرمان در شهرستانهای جیرفت وکهنوج کشت گردیده است. همچنین در شمال ایران در استان گیلان میوه ای ریز و آبدار وجود دارد که در اصطلاح عامیانه به آن انبه می گویند که در حقیقت بدلیل باردهی زیاد درخت آن در زبان گیلکی به آن انبوه گفته میشده و کم کم تغییر نام یافته است.

 

مصارف خوراکی

انبه در سراسر جهان مورد استفادهٔ خوراکی قرار می‌گیرد. برای مصرف میوه پوست آن جدا می‌گردد، چرا که حاوی موادی تحریک‌کننده برای معده است. انبه در انواع سالادها، نوشیدنیها، آب میوهها، شربتها ،ترشیهاو بستنیها استفاده می‌شود. از آن برای درست کردن مربا، انواع شیرینی، تارت، کیک و پورهٔ میوه نیز استفاده می‌شود.

در برخی از کشورها از انبه برای پخت غذاهای اصلی نیز استفاده می‌شود. در جزایر موریس و رئونیون از انبه سسی تهیه می‌گردد که در کنار غذاهای گوشتی مصرف می‌شود. در بسیاری از غذاهای محلی و چاشنیهای هندی از انبهٔ رسیده استفاده می‌شود. در مکزیک نیز از انبه برای تهیهٔ بعضی از انواع سس چیلی استفاده می‌گردد.

ارزش غذایی و خواص انبه

انبه میوه‌ای سرشار از فیبر، ویتامین ث، ویتامین آ و آنتی‌اکسیدان است. این میوه موجب تقویت دستگاه گوارش و کلیه نیز می‌شود، و به علت آهن فراوانی که دارد از آنمی جلوگیری می‌کند.

 

انبه
(ارزش غذایی برای ۱۰۰ گرم)
آب: ۸۲٪ تا ۸۳٫۵٪ فیبر: ۱ تا ۲٫۳ گرم ارزش غذایی: ۵۶ تا ۷۰ کیلوکالری
پروتئین: ۰٫۵ تا ۰٫۶ گرم لیپید: ۰٫۱ تا ۰٫۳ گرم کربوهیدرات: ۱۳٫۴ تا ۱۷ گرم کربوهیدرات ساده (قند): ۱۴٫۸ گرم
مواد معدنی
پتاسیم: ۱ تا ۱۵۰ میلی‌گرم فسفر: ۲۲ تا ۲۵ میلی‌گرم کلسیم: ۲۰ تا ۲۲ میلی‌گرم منیزیم: ۸ تا ۹ میلی‌گرم
سدیم: میلی‌گرم آهن: ۰٫۱۳ میلی‌گرم روی: ۰٫۰۴ میلی‌گرم منگنز: ۰٫۱۶ میلی‌گرم
ویتامین
ویتامین ث: ۲۲ تا ۱۰۰ میلی‌گرم ویتامین ب۱: ۰٫۱ تا ۰٫۳۲ میلی‌گرم ویتامین ب۲: ۰٫۱ تا ۰٫۴ میلی‌گرم ویتامین ب۳: ۰٫۴ تا ۰٫۶ میلی‌گرم
ویتامین ب۵: ۰٫۱۳ تا ۰٫۱۶ میلی‌گرم ویتامین ب۶: ۰٫۰۵ تا ۰٫۱۳ میلی‌گرم ویتامین ب۹: ۰٫۰۴ تا ۰٫۰۵ میلی‌گرم ویتامین ب۱۲: میلی‌گرم
ویتامین آ: ۳ تا ۴٫۱۳ میلی‌گرم کاروتن: ۰٫۴۴ میلی‌گرم ویتامین ای: ۱٫۸ میلی‌گرم ویتامین کا: میلی‌گرم

 

 

مواد مغذی در هر ۱۰۰ گرم (۳٫۵ اونس)
انرژی ۲۵۰ کیلوژول (۶۰ کیلوکالری)
کربوهیدرات‌ها ۱۵ g
قندها ۱۳٫۷
فیبر ۱٫۶ g
چربی ۰٫۳۸ g
پروتئین ۰٫۸۲ g
ویتامین آ معادل ۵۴ میکروگرم (۶٪)
– بتاکاروتن ۶۴۰ میکروگرم (۶٪)
– lutein and zeaxanthin ۲۳ μg
تیامین (ویتامین B۱) ۰٫۰۲۸ میلی‌گرم (۲٪)
ریبوفلاوین (ویتامین B۲) ۰٫۰۳۸ میلی‌گرم (۳٪)
نیاسین (ویتامین B۳) ۰٫۶۶۹ میلی‌گرم (۴٪)
ویتامین ب۵ (B5) ۰٫۱۹۷ میلی‌گرم (۴٪)
ویتامین ب۶ ۰٫۱۱۹ میلی‌گرم (۹٪)
اسید فولیک (ویتامین B9) ۴۳ میکروگرم (۱۱٪)
ویتامین C ۳۶٫۴ میلی‌گرم (۶۱٪)
ویتامین E ۰٫۹ میلی‌گرم (۶٪)
ویتامین K ۴٫۲ میکروگرم (۴٪)
کلسیم ۱۱ میلی‌گرم (۱٪)
آهن ۰٫۱۶ میلی‌گرم (۱٪)
منیزیوم ۱۰ میلی‌گرم (۳٪)
منگنز ۰٫۰۶۳ میلی‌گرم (۳٪)
فسفر ۱۴ میلی‌گرم (۲٪)
پتاسیم ۱۶۸ میلی‌گرم (۴٪)
سدیم ۱ میلی‌گرم (۰٪)
روی ۰٫۰۹ میلی‌گرم (۱٪)

 

 

مطلب پیشنهادی

دلمه کدو حلوایی

طرز تهیه دلمه کدو حلوایی

دلمه کدو حلوایی یک غذای فرنگی است که البته در شمال کشورمان هم که کدو …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *